Anadolu’da Akademik Serüven: Fırsatlar ve Zorluklar

Türkiye’nin akademik dünyasında değişen dinamikler ve Anadolu’daki üniversitelerin sunduğu fırsatlar üzerine bir analiz. Cumhuriyet’in ikinci yüzyılında kaliteli eğitim için atılması gereken adımlar.

Editor

Ocak 12, 2025 - 16:58

0 1k

Anadolu’da Akademik Serüven: Fırsatlar ve Zorluklar

TÜRKİYE GÜNLÜĞÜ / TÜRKİYE

(Bu paylaşım altmış küsür bin kere görüntülenip binden fazla beğeni alıyorsa birbirimizi bulmamız pek yakındır. Paylaşımın altındaki çok değerli yorumların her biri için sonsuz teşekkürler. Benimle temasa geçen, düşünce birliği beyan eden ve "birlikte ne yapabiliriz?" diye soran öğrenci, akademisyen, avukat, bürokrat tüm hukukçu meslektaşlarıma ayrıca şükranlarımı sunuyorum. Bana yolda geçerken bir tanıdığına rastlayıp uzaktan el sallama hissiyatını yaşattınız. Eskiden "ben kimsenin rakibi değilim sadece kendime rakibim" derdim, artık onu da demiyorum, kendime de sevgiyle el sallıyorum. Zirveleri birlikte keşfetmek ve yüksek tepelerden birbirimize el sallamak dileğiyle, iyi ki varsınız.)

2002’de evlenip eşimin zorunlu hizmeti dolayısıyla İstanbul Hukuktan Erciyes Üniversitesine geçerken çevrem bana Çalıkuşu muamelesi yapmıştı. Yedi yıl görev yaptığım Kayseri’de en sık duyduğum soru ise “Yahu siz bu özgeçmişle burada ne arıyorsunuz?” idi. Önce bayağı yadırgadım. Öyle ya kadim bir Anadolu şehri, güzel bir yerleşke, çalışmak için bol bol vakit, öğrenciler, meslektaşlar; bilim yapmak, aydınlanmak ve aydınlatmak için temel gereklilikler vardı. Bir süre sonra anladım ki akademik kültürümüzde mensubu olduğu kurumu, yaşadığı şehri hatta ülkeyi küçük görme yaygın bir hastalık. Hiyerarşik bir önyargı var. Üstte gördüğü kuruma bakıp kendi kurumu için "burası da ne ki" diyor veya altta gördüğü diğer kuruma bakıp o kurum için "orası da ne ki" diyor. Fakültedeki odamın penceresinden Erciyes Dağı’nın heybetli manzarasına bakıp “ya sabır” çektiğimi hatırlarım. Oysaki göz açıp kapayıncaya kadar geçen yedi yılda ne güzel işler çıkardık. Bugünlerde gözlemlediğim kadarıyla yurdun dört bir yanındaki farklı üniversitelerdeki genç akademisyenler bu hastalığa yakalanmamayı başarmış. Linkedin’de onların birbirinden kaliteli monografilerine, makalelerine, paylaşımlarına denk geliyorum. Kurumlarıyla gurur duyuyorlar, diğer kurumları da küçümsemiyorlar. Umutlanıyorum. Kaynakların erişilebilirliğinin ve iletişim olanaklarının gelişmesi, üniversitelerimiz hesabına yurtdışında burslu okuyanların kurumlarına dönüp görev alması yirmi otuz yıl önceki tabloyu bir hayli değiştirdi. Burada büyük bir fırsat görüyorum. Artık kendi ayakları üzerinde duran, kavramsal ve yöntemsel açıdan donanımlı, nakilcilikten kurtulmuş, hem ülkesinin hukuk düzeninin sorunlarına çözüm üretebilen hem de evrensel düzeyde kuramsal iddialar ortaya koyabilen kaliteli bir akademik camia şekilleniyor. Doksanlı yıllar talihsizdi. (Öncelikle mesleğini inançla, adanmışlıkla ve tutkuyla sürdüregelen nice akademisyeni tenzih ediyorum.) Neoliberal ekonominin sunduğu yeni iş fırsatlarının cazibesi ve pıtrak gibi çoğalan fakültelerle birçok akademisyenin dengesi şaştı. Yabancı dilini ve bilgisini fütursuzca nakde tahvil ederken asli görevini ihmal edip işi asistanlara yükleyenler mi istersiniz çanta elde bir özel üniversiteden diğerine derse koşanlar mı… Diğer yandan özünde güzide olan, yüksek fikri kapasite ve etik duruş gerektiren bu camia, tarikat/cemaat, siyasi kadrolaşma ve akraba/hemşeri nepotizminden de yara aldı, kalite düştü, mobbing vakaları arttı. Geldiğimiz aşamada mesleğin onurunu korumaya ve kaliteli hukuk eğitimine odaklanarak akıl ve gönül birliğiyle çalışmaya her zamankinden daha çok ihtiyacımız var. Cumhuriyetimizin ikinci yüzyılının inşasında hepimize görev düşüyor. Ben Anadolu’nun kadim şehirlerinde ne aradığımı çok iyi biliyorum, kendime bilimsel açıdan ne yükleyebildiysem hepsini aktarabileceğim, ilham verip alabileceğim genç, azimli, cesur, meraklı ruhları arıyorum, “bir başkadır benim memleketim” diyorum. Birbirimizi bulalım