Yetişkin Yorgunlukları: Hayatın Ağırlığıyla Mücadele
Yaşlı ve kimsesiz bir kadının evinden çıkarılması ve sokakta kalması Türkiye'de yaşlılık ve sosyal destek konularını yeniden gündeme getirdi.
Editor
TÜRKİYE GÜNLÜĞÜ / YAŞAM
Çocuk gözyaşlarına çok üzülürüm.
Fakat, yetişkin yorgunluğuna daha çok...
Hemen kınamayın beni olur mu?
...
Dün Instagram'da bir videoya denk geldim. Yaşlı ve kimsesiz bir kadın, oturduğu ev satılınca onu da apar topar tahliye etmişler, sokakta kalmış.
Sonra her gönderide olduğu gibi 'HalukLeventAcil, AnkaraAbisi, Aileve.....Bakanlığı' derken AnkaraAbisi koşmuş imdadına teyzemizin.
Geçici olarak bir otele yerleştirmişler. Video sonunda bir görüntü var; ellerini kalorifer peteklerinde ısıtmaya çalışıyor...
Neyse...
Ne diyordum? Evet yetişkin yorgunluklarına, hüznüne bir tık fazla üzülürüm.
Çünkü, çocuktaki anı kırıp, güzel bir gelecek inşa edebilme umudu, yetişkinlikte, yaşlılıkta çoğu zaman yoktur. Artık hayat yolu çizilmiş, oldukça yol alınmış, bundan sonra ne uzarız, ne kısalırız noktasında olunmuştur. Umut yoktur. Güneşli günler ve bahar ümidi azdır.
Biraz biz finansçıların dilinden anlatayım;
Bütçelenen, gerçekleşene dönüşmüştür ve sapma ne kadar büyükse,
tahminler o derece hatalı ve kusurludur.
Hadi bütçeyi önümüzdeki ay düzeltir, tahminlemenizi daha iyi yaparsınız.
Peki ya çoğu yaşanmış bir ömür?
İşte orası güç.
...
Yetişkin yorgunluklarını biraz da şu analoji zemininde değerlendirmenizi isterim;
Ringde yarışan iki boksör düşünün.
İlk yumruk daima en hafif gelendir.
Yumruklar ne zaman mı ağırlaşır?
Maç ilerledikçe.
Son yumruk ilk yumruktan daima ağırdır.
İşte yetişkinlikteki olumsuz duyguların tesiri son yumruk gibidir.
İnanın olumlu duygular bile yetişkinlere bazen ağır gelir.
Esracım ne diyorsun yahu demeyin ve rica ederim bana güvenin:)
Neydi o 'kıps':)
Birbirimizi yormadığımız ya da yorgunlukları paylaştığımız günlere...
Sevgi bunun için var:)
Sevgiler, sahiden sevgiler.
Esra Demirci
