Son sınıfta yargı etiği dersimi alan öğrencilerimle birlikte harika bir dönem geçirdik
Atatürk büstü önünde Ata’mızı aramıza alıp fotoğraf çektirdik.
Editor
Yıl sonu sınavlarımız Cuma günü bitti, öğrencilerimizle birlikte bayram tatiline girdik. Son sınıfta yargı etiği dersimi alan öğrencilerimle birlikte harika bir dönem geçirdik, her Cuma sabah 08:30’da heyecanla sınıftalardı. Hakim ve savcıların doğru davranış kurallarını irdelerken yüreğimizi ortaya koyduk; etiği içselleştirdik. Vaka çözme yöntemini etik ikilem vakaları üzerinden deneyimledik ve pekiştirdik. Anayasa’mıza tekrardan döndük ve O’nu bir etik belge olarak değerlendirdik. Kuralı olaya uygulama becerimizi geliştirdik. Sınavdan sonra dağılıp gitmediler, Atatürk büstü önünde Ata’mızı aramıza alıp fotoğraf çektirdik. Çok içten sözler söylediler. Bir öğrencim “her şey için ancak en çok her birimize değer verip bize bunu hissettirdiğiniz için çok teşekkür ederiz” dedi. Birlikte duygulandık.
Bayram geldi ya, elbette bayramlık ağzımı açacağım Sevgili akademisyen dostlar, bir dersi başından planlayıp on dört hafta boyunca o plana sadık kalarak bütünlüklü bir şekilde öğrenciye aktarmıyorsanız, öğrenciye kendisini öğrenme eyleminin sujesi olarak değerli hissettirmiyorsanız, ölçme değerlendirmeyi tutarlı şekilde yürüttüğünüz bu dersin kavranması üzerine kurgulamıyorsanız üzerinize düşeni yaptığınız kabul edilebilir mi? “Burası Üniversite ben dersimi anlatır (o da vaktim olduğu kadar-gerisini asistanlar halleder) giderim, zaten dışarıda bir dolu işim var” diyenleriniz varsa duruşmaya girdiğinizde karşılaşacağınız hâkime veya karşı tarafın avukatına lütfen sinirlenmeyin; sizin gibi meşgul akademisyenler tarafından yetiştiril(eme)diğini düşünün. Çocuğunuzu aynı zamanda dersane işleten, idareten ders veren bir öğretmene emanet etmek ister miydiniz?
Bizim öğrencilerimizin yaşı zaten çoğunlukla bir hayli küçük; analitik ve eleştirel düşünme yeteneklerini, sorun çözme becerilerini geliştirmeyen, bağlamdan kopuk ve kitabi bilgi yüklemeye dayalı bir eğitimden geçerek geliyorlar. Bu onların suçu değil, onları beğenmemezlik edemeyiz. Akademisyenlik mesleğine hak ettiği anlamı yüklersek ve aslen akademisyen olduğumuzu göz ardı etmeden onları nasıl daha iyi bir hukukçu olarak yetiştireceğimize kafa yorarsak kim bilir ne yaratıcı eğitim yöntemleri geliştiririz. Hukuk düzenimizin iyileşmesinin de yozlaşmasının da temelinde bizim tercihlerimizin, yaptıklarımızın ve yapmadıklarımızın yattığını unutmayalım. Evet, Avukatlık Kanunu doçent ve profesörlerin avukatlık yapabileceğini öngörmüş ancak bu hüküm tam zamanlı öğretim üyelerine dışarıda ofis açıp iş peşinde koşturma beratını vermiyor. Dışarıya hizmet vermek isteyen öğretim üyesi için usul YÖK Kanunu’nda öngörülmüş. Dışarıya hizmet verme iznini “asli görevini aksatmamak koşuluyla” Fakülte Kurulu veriyor ve ödeme de Fakülte döner sermaye hesabına yapılıyor. Fakülte Kurulundan izin almadan serbestçe avukatlık yapan akademisyenlerin bu usule tabi olmayacağı nerede yazıyor? Devletimiz ofis açıp avukatlık yapan ve yapmayan öğretim üyesine neden aynı tam zamanlı öğretim üyesi maaşını ödesin?
Bu soruların yanıtı Avukatlık Kanunu ile verilemez. Bu konu yasa ile ayrıca düzenlenmediği sürece dışarıda avukatlık yapan akademisyenler bu sürekli faaliyeti yasaya aykırı şekilde sürdürecektir. Konu hukuktan önce bir etik meselesidir ve öncelikle, kendisine bu ülkeye iyi hukukçu yetiştirme gibi kutsal ve şerefli bir görev tevdi edilen akademisyenlerin vicdanında karşılık bulmalıdır. En çok da neye üzülüyorum biliyor musunuz öğrencilere hak ettikleri o değeri verecek vakti ve adanmışlığı olmayan akademisyenler çok şey kaçırıyor. Onlarla birlikte öğrenmek çok zevkli ve her gün bayram tadında. Gelin onlara değer verelim, gençleri hak ettikleri gibi yetiştirelim, hukuk eğitimini piyasaya kurban etmeyelim. Bayramınız kutlu olsun. hashtagiyiakademisyen hashtagkalitelihukuk hashtaghergünbayram
