Kanser Teşhisine Şükranla Bakmak: “Bir Yol Gösterici, Bir Hatırlatma”
Kanser tanısını yeni öğrenen bir birey, hastalığı bir yol gösterici olarak yorumladı. Teşhis sonrası yazdığı satırlarda şükran, özgürlük ve yaşamın anlamına dair güçlü bir bakış açısı sundu.
Editor
Kanser olduğumu öğreneli 24 saati biraz geçti…
İlk duyduğumda hüzünlüydüm ama çok derinliğimde biliyordum.
Bu satırları yazdığım şu an müthiş bir şükran içindeyim.
Kanser bize neyi ihmal ettiğimizi, kendimizi ne tür gereksizliklerle yorduğumuzu gösteren bir beden isyanı!
Bedenimi dinliyorum.
Duydum.
Kanser bedenin aşırı çabalaması!
Dur diyemediği yerde, çok çok çabalayarak çare bulmaya çalışması…
Kanser hastalık değil, bir yol gösterici…
Şükran doluyum.
Örneğin ani bir ölüme kıyasla, eğer bu dünyadan göç edeceksem, huzur içinde ayrılmak için zamanım var.
Eğer yaşayacaksam, neleri kökünden değiştirmem gerektiğine dair çok net farkındalığım var.
Hayatıma dair o kadar çok teşekkürüm var ki, neye nasıl şükredeceğimi bilmiyorum.
Acının dibini, mutluluğun arşını gördüm.
Dünyanın en güzel evladını sundu yaşam bana.
Ve hiç ama hiç ummadığım anda öyle bir aşkla rastlaştım ki, yaşamım anlam buldu.
Borcum yok, helallik isteyeceğim kimse yok, arkamda pişmanlığım yok, yalanım-dolanım yok, vicdan azabım yok!
Öyle özgürüm ki…
Gözüm arkada değil.
Yüreğimde iki Canım’a büyük bir aşk taşıyorum.
Aklımda yapabileceklerim ve yapabildiklerim bir arada…
Bir yaşama üç yaşam sığdırmış olmanın keyfindeyim.
Eğer varsa bir Tanrı, onunla sohbete hazırım.
Yaşarsam yapabileceklerime hazır olduğum gibi!
Bu vesileyle hepinize şimdilik sevgiler.
Yeniden yazamazsam, aşkla kalın.
Yeniden yazarsam Aşkın ta kendisi olarak yazacağım!
