İzmir Basmane'de duvara yazılmış bir yazı var;
“Bizi de üzdüler, sabah kalktık işe gittik !” diyor.
Editor
İzmir Basmane'de duvara yazılmış bir yazı var;
“Bizi de üzdüler, sabah kalktık işe gittik !” diyor.
Bu cümle üzerine neler neler yazılır; içinde duygu var, yılmazlık var, eylem var, var da var...
Hepimiz benzer şeyleri yaşadık/yaşıyoruz.
Benzer yollardan geçtik/geçiyoruz.
Dünya başına yıkılıyor bile olsa sabah kalkıp işe gitmek zorunda olmak yaşadığımız koşullarda düzenin acımasızlığının kanıtı hiç kuşkusuz.
Yine de bu duvar yazısı aynı zamanda direncin, her şeye rağmen yaşama tutkusunun da ifadesi bana kalırsa.
Çünkü;
'Üzüldüm' demiyor sözün sahibi, 'Üzdüler' diyor.
Üzdüler ama işe bak ki yatağa çakılıp kalmadım, kafamı yastığa gömmedim. Hayır yakınmadım. Sabah kalktım, dört duvarımı yıktım, işe gittim.
İşte bu, yakınmadan, sızlanmadan hayata tutunma ısrarıdır, insanı ayakta tutan, insanı tamamlayan öyle değil mi?Siz ne dersiniz ?
