Hayatın Gerçek Değeri: Geriye Kalanlar ve Yaşanmışlıklar
Hayatta asıl önemli olan şey yaşanmışlıklar ve geride bırakılan izlerdir.
Editor
Geçenlerde Ukraynalı bir arkadaşım anlatmıştı. Ben şu anda Litvanya’da yaşıyorum; biliyorsunuz. Ukrayna’dan Litvanya’ya savaş nedeniyle evlerini bırakmak durumunda kalarak gelen çok fazla kişi var.
O arkadaşım da hayatta kalan tek yakınını; anneannesini buraya getirmek istemiş. Ama annesi 86 yaşında ve tabii ki yıllardır yaşadığı ülkesini, evini, eşyalarını bırakıp gelmekte çok direnmiş.
Sonunda ikna olmuş.
Ancak, gelirken yanına çok fazla şey alamayacak ya…
Sadece fotoğraf albümünü almış.
Buna benzer bir hikâyeyi geçen hafta çıkan Kaliforniya yangını sırasında dinledim. Denk geldiğim bir videoda dört kişilik bir aile vardı. Ailenin babası olduğunu tahmin ettiğim kişi anlatıyordu: Bir motosikleti varmış, geçmişten gelen bir tutkusunu gerçekleştirerek yangından hemen önce onu baştan sona gıcır gıcır yaptırmış ve garaja koymuş.
Ertesi gün yangın çıkmış ve motosikleti yangında kül olmuş.
“Evimizden kurtarabildiğimiz ve kurtarmaya çalıştığımız şey de ailemizin fotoğrafları oldu.” diye anlatıyordu.
*
Hayat dediğimiz bir süreyi, yaşam ise o süreyi nasıl kullandığımızı ifade ediyor.
İlber Ortaylı diyordu ki… “İki farklı sözcük olması boşuna değil. Bize verilen hayatı yani süreyi nasıl geçirdik? Nasıl davrandık? Üslûbumuz neydi? İşte, artık o bizim yaşamımıza dönüşüyor.”
Benim aynı zamanda diğer ismim olan “ömür” ise zamana ve insan hayatının sınırlılığına vurgu yapıyor.
Biz hepsini çoğu zaman birbirinin yerine kullansak da baktığınızda “hayat, yaşam ve ömür” ayrı ayrı derin anlamlara sahip.
*
Bir perşembe günü öğleden sonra bütün bunları şundan anlattım:
Üstteki iki hikâyeyi dinleyince görüyoruz ki… Mal, mülk, kariyer; hepsi bir nedenle kül olup, yok olup gidebiliyor.
Ve geriye sadece yaşadıkların kalıyor.
O yüzden de… O hayatı iyi, dolu dolu, erdemli bir yaşamla doldurdun mu, asıl önemli olan o.
Damla Ömür Tantekin
