Buca Üzüm Bağları – Rahmetli Rahmi Aygül Anısına
İzmir’in Buca ilçesinde üzüm bağlarıyla anılan Rahmetli Rahmi Aygül, toprakla kurduğu sevgi bağıyla bir dönemin simgesiydi. Buca, Türkiye.
Editor
TÜRKİYE GÜNLÜĞÜ / İZMİR, TÜRKİYE –
İzmir’in Buca ilçesi, bir zamanlar üzüm bağlarıyla anılırdı. O bağların gölgesinde yetişen bir isim vardı ki, sadece toprakla değil, gelenekle de bağ kurmuştu: Rahmetli Rahmi Aygül. Bugün hem bağcılık kültürünü hem de Aygül’ün Buca’da bıraktığı derin izleri hatırlamak, geçmişle geleceği buluşturan bir vefa anlamı taşıyor.
Bağ Bozumunun Kokusu: Buca’nın Kayıp Mirası
Bir zamanlar Buca, İzmir’in en bereketli bağlarına ev sahipliği yapıyordu. 20. yüzyılın ortalarına kadar ilçenin her mahallesinde uzanan bağ sıraları, hem geçim kaynağı hem de sosyal hayatın merkezindeydi. Üzüm hasadı sadece bir tarımsal faaliyet değil, aynı zamanda bir şenlik, birlik ve paylaşım geleneğiydi.
Rahmetli Rahmi Aygül, bu kültürün son temsilcilerinden biriydi. Onun sahip olduğu bağlar, sadece ürün alınan yerler değil, dost sohbetlerinin, emekle yoğrulmuş günlerin mekânıydı.
Rahmi Aygül: Emek, Zarafet ve Sadakat
Buca’da herkesin “Rahmi Ağabey” diye andığı Rahmi Aygül, bağcılığı bir meslekten öte bir yaşam biçimi olarak görüyordu. Üzümü sadece satmak için değil, yaşatmak için yetiştirirdi.
Onu tanıyanlar, sabahın erken saatlerinde bağlarında sessizce yürüyüşe çıkan, asmaların arasından gelen çocuk seslerine tebessümle bakan bir insan olarak hatırlıyor.
Bugün o bağların çoğu yerini yapılaşmaya bıraksa da, Rahmi Aygül’ün adı Buca’nın toprak hafızasında hâlâ canlı.
Bir Dönemin Tanıkları Anlatıyor
Aygül’ün komşuları ve dostları, onu “bağın kalbini bilen adam” olarak anıyor:
“Toprağa sevgiyle dokunurdu. Üzümü incitmeden toplamak gerektiğini söylerdi hep.”
Bir başka anımsama ise bağbozumu günlerinden:
“Bağ bozumu başladığında herkese seslenirdi: ‘Bugün bereket günü!’ derdi. O gün sofralar kurulurdu, çocuklar oynardı, şenlik havası olurdu.”
Bu anlatılar, hem Buca’nın kaybolan tarımsal kimliğini hem de Rahmi Aygül’ün o kimliğe kattığı ruhu yaşatıyor.
Bağların Yerine Beton, Ama Hatıralar Yaşıyor
Bugün Buca’nın eski üzüm bağlarının çoğu artık yok. Fakat Aygül’ün bağlarından kalan birkaç kök, hâlâ aynı toprağı tutuyor. Bu kökler, yalnızca geçmişin değil, yerel hafızanın direncinin de sembolü.
Yerel tarihçiler, Aygül’ün isminin yaşatılması için küçük bir bağ alanının korunmasını öneriyor. Çünkü bu sadece bir kişinin değil, Buca’nın üretken ruhunun yaşatılması anlamına geliyor.
Kültürel Mirasın İzinde
Rahmetli Rahmi Aygül’ün anısına yazılan bu satırlar, sadece bir vefayı değil, aynı zamanda kültürel sürdürülebilirliğin önemini hatırlatıyor.
Buca’nın bağ kokulu geçmişi, Aygül gibi insanların emeğiyle şekillendi. O miras, şimdi yeni nesillerin omuzlarında filizlenmeyi bekliyor.
Görsel İlhan Bolca Sayfasından ALINTI
