BABAM
Yine başım dumanlı, yine efkârım demli
Editor
Yine başım dumanlı, yine efkârım demli
Alaflı yüreğimde dağlar kurulmaz babam
Yine aşar zamanı mahsur bakışım nemli
Seğirtirken boşluğa gözüm durulmaz babam
Hani derlerdi hep ya; toprak seninle inler
Sağanak iklimlerde ağıdını gök dinler
Ne derlerse desinler, açılıp; arşınlı yer!
Bağrımdaki avaza canın sarılmaz babam
Kimsesiz sitemlerim heybetlenir üstüme
Bazen bölük pörçüğüm gölgemde küme küme
Dört yanımdan sararken hasretin tümden tüme
Yakasından tutarım sabrım yorulmaz babam
Aralık ayazında soluğum kesilince
Dünde kalan geceyi takvimlerden silince
Kırılır dal budağım kıvranır ince ince
Dolama hislerimde özlem karılmaz babam
Ne çare! Kalk demeye... Varıp, sessiz sedasız
Aklımdan geçenleri duyurmadan nidasız
Kaç senedir selamsız arda koyup vedasız
Bir kez olsun dönerek halim sorulmaz babam.
Nezahat YILDIZ KAYA
