Kalemine anlatmalı insan dertlerini...
Uçsuz gökyüzünün süsü yıldızlara,
Ya da pencere kenarındaki çiçeklere.
Ne bileyim işte birilerine anlatmalı,
Gönül heybesinde biriktirdiklerini...
*
Ağaçlara, ötüşen kuşlara, böceklere,
Yağan yağmurlara, esen rüzgarlara,
Hatta aynada gördüğü kendi suretine,
Huzur bulana dek uzun uzun anlatmalı,
Küçücük yüreğini yoran tüm dertlerini...