Ad
317

ŞAİR Nurgül KAYNAR YÜCE

GURBET KOKUYOR

Tozlu raflardan....1994

GURBET KOKUYOR

Doğduğum bu şehrin yabancısıyım
Bastığım her yerde gurbet kokuyor
Çileli hayatın dert hancısıyım
Tuttuğum her dalda gurbet kokuyor

İçerim hasreti ben yudum yudum
Viraneye döndü şu gönül yurdum
Sonunda gurbeti içimde buldum
Ağzımdaki dilde gurbet kokuyor

Yürüdüğüm yollar, gezdiğim parklar
Ne dallar tanıdık ne de yapraklar
Ağlıyor halime kara topraklar
Dokunduğum gülde gurbet kokuyor

Mısralar bir başka sözler bir başka
Baharlar bir başka , yazlar bir başka
Şarkılar, şiirler, sazlar bambaşka
Çaldığım her telde gurbet kokuyor

Aldığım havada, her bir nefeste
Tanıdık sanıp işittiğim seste
Elime alıp su içtiğim tasta
Hem soğan hem balda gurbet kokuyor

Sokaklar yabancı yollar yabancı
Haftalar yabancı yıllar yabancı
Ne sılam tanıdık , ne kardeş bacı
Gördüğüm her kulda gurbet kokuyor...

Nurgül KAYNAR YÜCE...
1994/ K. MARAŞ

Ad

Yazarın Diğer Yazıları

  1. KESKİN KILIÇ
  2. K. MARAŞ GÜZELLEME
  3. ANNE KOKUSU
  4. SEVGİLİ...
  5. SABAH-I ŞERİFLERİMİZ HAYIRLI OLSUN KIYMETLİ GÖNÜL DOSTLARI
  6. ARZUHAL
  7. DİŞÇİ DÖNÜŞÜ DUYGULARIM..,
  8. GURBET KOKUYOR
  9. İSTEMEM
  10. BİR GÖRÜMLÜK....
  11. Yazarın Tüm Yazıları

Yorum Yaz